سربازی یا همون دوره اجباری شاید از دید خیلی از جوونها یه چیز کاملا مسخره مزخرف و اضافی باشه ولی نمیدونند یه دوره ایه که شخصیتشون کاملا شکل میگیره و یکی از بهترین دوران زمان حیاتشونه و به قول والدین میتونند یه مرد کامل بشوند سالی که من رفتم سربازی تازه جنگ تموم شده بود و تمام مناطق مرزی آلوده آلوده بود یعنی پر از گلوله های عمل نکرده نارنجک خمپاره و مهمتر ازهمه میادین مین که صدام مزدور تو خاک زیبا و مقدس ایران کار گذاشته بود این لعنتی یک میدان مین هم تو خاک خودش نداشت وقتی پیشروی کرده بود تمام خاک ایران رو در مناطق غرب و جنوب البته مناطق اشغالی رو الوده کرده بود دوره اموزشی رو تو پادگان شاهرود گذروندم و اونجا از بد حادثه و یه کم نافرمانی از طرف خودم که با فرماندمون درگیر شدیم مارو تبعید کردند به پادگان بروجرد که مرکز اموزشهای مهندسی رزمی بود این کلمه مهندسی زیاد شما رو خوشبین نکنه این مهندسی کجا و اون مهندسی کجا بله داشتم عرض میکردم توی فصل زمستون وارد بروجرد شدیم و خودمونو معرفی کردیم یه محیط کاملا متفاوت با پادگان شاهرود داشت اینجا درجه داران و افسران اکثرا با کفش راحتی سر صف صبحگاه حاضر میشدند نه با پوتین و تعچب کردم و وقتی دلیلشو دونستم واقعا وحشت کردم بهم گفتند که اینا رو مین به این روز انداخته و شما هم باید اموزش خنثی کردن مین رو ببینین و کلا گلوله های عمل نکرده خدایا دنیا تو چشمم سیاه شد من بدبخت تازه نامزد کرده بودم از طرفی خونوادم اگه میدونستند دق میکردند نمیدونستم چکار باید بکنم از روز بعد اموزشهای ما شروع شد حالا زیاد به حاشیه نمیریم من از جنوب اومده بودم  کلا تو عمرم برف ندیده بود م یه شب ما رو گذاشتند نگهبان پارک موتوری اونروزش برف سنگینی اومده بود که خداییش هر وقت می خواستم بلوزمو یا زیپ کاپشنمو ببندم دستم حرکت نمیکرد یعنی اینقدر سرد بود سر صف صبحگاه هم اون گروهبان از عمد میگفت به شماره سه باید دکمه های بلوزتونو ببندینو باز کنین دستام قدرت بستن یا باز کردن یه دکمه نداشت از بس لامذهب هوا سرد بود باری به هرجهت همون شب من شدم نگهبان پاس سه پارک موتوری پاس سه یعنی تقریبا اخرین پست در نگهبانی یعنی اخر شب برام خیلی سخت بود اخه نگهبانی زیر هوای سرد و برفی توی یه پادگانی که متاسفانه اینقدر سگ و حیوون مزاحم هم داشت که میترسیدی یه گوشه هم بشینی دقیقا ساعت ۱۲شب من سر پستم قرار گرفتم گروهبان نگهبان ما رو با پست قبلی تعویض کرد و خودش هم رفت تو دلم گفتم خوش بحالت الان راحت میری رو تختت می خوابی شروع به قدم زدن کردم یه پوتین پاهام بود که بچه ها بهش میگفتند کفشهای میرزا نوروز از بس کهنه کثیف و زوار دررفته بود هرچی واکسش هم میزدی سیستمش جواب نمیداد ته پوتینم سوراخ بود و از بس رو برفها راه رفتم کم کم برف وارد پوتین شد یه پلاستیک فریزری رو جورابم پوشیده بودم که اب به پاهام نرسه ولی کم کم اونم سوراخ شد و پاهام کرخت شد نمیتونستم راه برم و نمیتونستم وایسم اعصابم خورده خورد بود صدای سگهای مزاحم هر از چند گاهی رشته افکارمو پاره میکردند دلم برا نامزدم تنگ شده بود بی اختیار شروع کردم به اشک ریختن اون که میدونست الان چه وضعی دارم تازه اونوقتا مشکل ارتباطات هم بود نه موبایلی نه تلفنی و خیلی بی خبر بودم ازش همین بیشتر ناراحتم میکرد تک نخ سیگاری که از بچه ها کش رفته بودم رو به یه مکافاتی پشت یکی از ماشینهای پارک موتوری روشن کردم و شروع کردم به پک زدن مثل سربازهای پارتیزانی تو چنگ جهنای دوم شده بودم سردی هوا و دود سیگار و صدای پارس سگ یه میکس کاملا زیبا بود توی افکار خودم غرق بودم که یکدفعه هوس کردم یه دهن بخونم یعنی فضا خیلی معنوی  بود تنهای تنها و با ارامش شروع کردم به این ترانه از ابی حالا کاملا پشت ماشین قایم شده بودم و به ساعتم نگاه میکردم که پست بعدی زودتر برسه و برم بگیرم بخوابم این ترانه رو خوندم :

امروز که محتاج توام جای تو خالیست  فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست  در من نفسی نیست نفسی نیست

در این خانه کسی نیست 

یکدفعه سنگینی یه سایه رو بالا سرم احساس کردم فرمانده گردان در حالی که از عصبانیت سرخ و سفید شده بود گفت به به عجب خواننده ای تو نگهبانی یا خواننده من حرفی برا گفتن نداشتم جز اینکه بگم حق با شماست اسممو یادداشت کرد و قرارشد فردا برم دفتر ش و متاسفانه چند روز اضافه خدمت برا خوندن ترانه ای که می خواست ارومم کنه  خاطرات زیادی دارم که سعی میکنم هر از چند گاهی براتون تعریف کنم